Polis muhabiriydim.

30 yılı aşkın meslek hayatımın neredeyse yarısı kulağımda cızırtılı bir polis telsiziyle geçti. Onlardan biri gibiydim, haliyle müthiş dostluklar edindim ve tabi olmazsa olmazım istihbarattı! Çok kral haberlere onların sayesinde imza atmışlığım vardı.

Erzurum’un eksi 30 ayazında, gecenin köründe de olay mahallinde de beraberdik…

Hepsi geldi geçti ama hiçbirini unutmadım. Geçen hafta da Erzurumspor maçı için stada girerken, kapıdaki polisler dikkatimi çekti. Aslan parçaları yorgun, bitkin bir haldeydiler. Sonra şöyle bir baktım 30 yıl önce neyse bugün durum yine aynı.

Arkadaş hiç mi bir şey değişmez?

Haftada 60-70 saat insanlık dışı mesai…

İzin, izinler iptal!

Miting olur polis, maç olur polis, protokol geçer polis!

Ama fazladan çalıştığı bir saatin bile kuruşunu alamaz! Mobbing yer ses çıkaramaz, sendikası yok hakkını arayamaz, psikoloğa gitse 'silahımı-rozetimi alırlar' diye korkar! Erzurum’da şark yapar, ikinci şark vurur; lojman bulamaz, fahiş kirayla, yakıt parasıyla boğuşur! Aile kavramında bahsetmiyorum bile…

Şehit olunca 'vatan sağ olsun' diyorsunuz; peki bu çocuklar tükenip canına kıyınca ne oluyor?

Gelelim asıl can alıcı noktaya: Yani siyasete!

Seçim zamanı gelince hepsi meydanlara çıkar; polisin sırtını sıvazlar, 'kahramanlarımız' diye methiyeler düzer!

Sandık kapanır; polis yine nöbet kulübesinde o ayazla baş başa kalır!

Emekli olur, maaşı yarı yarıya düşer; sefalete mahkûm edilir! Bak yine seçim geliyor aynısı olacak; merak ediyorum bu teşkilatı ne zaman seçim malzemesi yapmaktan vazgeçeceksiniz?

Memleketin güvenliğini emanet ettiğiniz insanlara ne zaman insanca yaşama hakkı vereceksiniz? Dedim ya, önümüzde olası bir seçim var. Bari hiç değilse bu kez öyle beylik laflarla, vaatlerle polisin hakkını geçiştirmeyin, hani diyorsunuz ya, “Türk polisi sahipsiz değildir” falan diye bari sloganlarınıza sahip çıkın.