Gazetecilik…
Adam gibi yapacaksan bizim buralarda çoğu zaman ateşten gömlektir.
Gerçeği yazmaya, güç odaklarının tekerine çomak sokmaya başladığınız an etrafınızdaki o kalabalıklar birer birer çekilir.
Yalnız bırakılır, ötekileştirilirsiniz.
Son birkaç yıldır benim de yaşadığım tam olarak bu!
Yazdığım haberler, ekranda ve köşemde kurduğum tavizsiz cümleler yüzünden insanların bana nasıl ‘mesafeli’ durmaya başladığını gördüm.
Ne yalan söyleyeyim, ilk zamanlarda dert ediyordum.
Hele ki düne kadar yanınızda duran, yüzünüze gülen, bir dönem ‘arkadaş’ bildiğiniz zevatın dahi iktidar rüzgârına ya da korkularına kapılıp sizi adım adım bir vebalı gibi yalnız bırakması…
Ama alıştım. İnsan neye alışmıyor ki...
Ve hayat bazen öyle bir yerde öyle bir dokunur ki, size bütün o sahte kalabalıkları tek bir gecede unutturur.
İşte öyle bir geceydi.
Dün gece… Eğitim ve Bilim İşgörenleri Sendikası (Eğitim-İş) Erzurum Şubesi’nin, Cumhuriyetimizin 103. yılı onuruna düzenlediği kutlama yemeğindeydim. Şube Başkanı Sayın İbrahim Sami ve yönetimi beni o geceye ‘onur konuğu’ olarak davet etmişti.
Büyük onur duydum.
Ve gecenin bir anında kürsüden adım okundu. Şube Başkanı İbrahim Sami, cesur haberlerim, kalemimi bükmediğim yazılarım ve yorumlarım için şahsıma bir teşekkür plaketi takdim etti.
30 yılı aşan meslek hayatım boyunca sayısız ödül aldım, dosyalara imza attım, manşetler çektim... Ama o plaketi elime aldığımda hissettiğim şey bambaşkaydı. Çünkü o alkışlar, Cumhuriyetimizin yılmaz bekçilerinden; bu ülkenin aydınlık geleceğini tırnaklarıyla inşa eden öğretmenlerden yükseliyordu.
Bir yanda menfaat uğruna geri basan ‘arkadaşlar’, diğer yanda belki daha önce tek bir kelime konuşmadığım ama kalbimin nerede attığını çok iyi bilen o koca yürekli eğitim neferleri...
Fikri hür vicdanı hür neferler…
Hani insanın en daraldığı, en yalnız hissettiği o zor anlarda yapılan bir iyilik vardır ya; hani bir el omzunuza, yüreğinize dokunur, ciğerlerinize yeniden taze bir nefes dolar ve "Her şey yolunda, bak doğru yerdesin" dersiniz... İşte İbrahim Sami ve ekibi bana ömrüm boyunca unutamayacağım tam böyle bir dokunuşta bulundu.
Birilerinin sizi gerçekten görmesi, duydukları saygıyı gözlerinizin içine bakarak alkışlaması... Derler ya, ‘para versen bu keyfi satın alamazsın’ işte öyle bir keyifteyim. O salonda, o alkışların arasında anladım ki, ben hiç yalnız kalmamışım. Yanımdan çekilenler sadece korkakların gölgeleriymiş; asıl kalabalık, bu ülkenin onurlu öğretmenlerinin yüreğindeymiş.
Bu ödül benim için bir plaket değil, göğsüme takılan bir onur nişanesidir.
Bana bu tarifsiz duyguyu yaşatan, yalnızlığımı unutturan başta Eğitim-İş Erzurum Şube Başkanı İbrahim Sami olmak üzere, yönetim kuruluna ve salondaki bütün öğretmenlerime sonsuz şükranlarımı sunuyorum.
Emin olun; o öğretmenlerin alkışı, bu kalemi bundan sonra çok daha gür, çok daha cesur konuşturacak. İyi ki varsınız!
Ve ne güzel söz değil mi?
FİKRİ HÜR VİCDANI HÜR İRFANI HÜR!














































Yorumlar (0)
Yorumlar yükleniyor...
Yorum Yap