Bu ülkede 40 yaşında sapasağlam insanlar emekli edilirken; protezle ya da tekerlekli sandalyede yaşayan, kemoterapi alan insanlara "60 yaşına kadar çalışacaksın" deniyor! Erzurum’da 800, Doğu Anadolu’da 5 bin 200, Türkiye genelinde ise 50 binden fazla engelli ve kronik hastanın kazanılmış hakkı, 15 Ocak 2025’te yürürlüğe giren 7538 sayılı kanunla bir gecede ellerinden alındı.

Ağır epilepsi hastaları, solunum cihazına bağlı yaşayanlar, organ kaybı olanlar...

Yıllarca prim ödeyip emekliliğine sadece günler, haftalar kalanların tüm hayat planı sıfırlandı. 45 yıllık vergi indirimi sistemi bitti; Engelli Emeklilik Dayanışma Derneği (EMED) verilerine göre SGK başvurularındaki ret oranı tam yüzde 97’ye fırladı!

Dahası; kontrol muayeneleriyle yıllar önce emekli olmuş vatandaşların maaşları kesiliyor! Aylığı kesildiği için kanser ilacına dahi ulaşamayan insanlar var. Başvuru yapanlar ise 1 yıl boyunca gelirsiz ve güvencesiz bekletiliyor.

Soruyorum sizlere: Ağır engelli bir vatandaşa "hastalığınla çalışmaya devam et" demek hangi vicdana sığar?

Konu Birleşmiş Milletler’e taşındı; gözler 18 aydır Anayasa Mahkemesi'ndeki iptal davasında. Engelliler ayrıcalık değil; alın terini, gasp edilen haklarını ve öngörülebilir bir gelecek istiyor! Umarım bu sessiz çığlık bir karşılık bulur.